BBC-Tager

Tager's Stories Part-3B-The Golden Hero Once Again

posted on 28 Oct 2009 17:08 by neozkaho in BB01-Story, BBC-Tager

> CONTINUE

เทเกอร์: เป้าหมายถูกกำจัดแล้ว ได้เวลาเคลื่อนที่ไปยังจุดต่อไป
บัง: ...ยัง ยังหรอก! มันยังไม่จบแค่นี้หรอก ...เจ้าน่ะคิดผิดอย่างแรงงงงง ถ้าคิดว่าชนะข้าได้แล้ว!

เทเกอร์: นายมันน่าสมเพชจริงๆ ยอมรับความจริงซะเถอะว่านายแพ้แล้ว
บัง: หลังจากเจอนี่เข้าไป เจ้าจะต้องเสียใจอย่างแรงงงงงงงงงที่พูดเช่นนั้นนะขอรับบ!

เทเกอร์: หืม ร่างกายของเจ้านั่นเปล่งแสงได้ด้วย...อะไรกันนี่?
บัง: ในนามของธรรมะ ความสงบสุขและความรัก! ข้าจะขอใช้ท่าไม้ตายอันสุดยอดล่ะนะขอรับบบ....

 


ซูเปอร์ โหมมมมมมมมมมมมมมมมมดดดดดดดดด!!
BANG INSTALL!
 


เทเกอร์:
ฮ...เฮ้ย! ร...เร็วจัด!

*ผัวะ ผัวะ ผัวะ!

บัง: วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆ! เจ้าก้าวทันข้ารึเปล่า!?

*ผัวะ ผัวะ ผัวะ!

เทเกอร์: เป็นไปไม่ได้! แม้แต่เซนเซอร์ของชั้นก็ตรวจจับไม่ทันงั้นรึ!
บัง: นี่ล่ะ คือ"ความเร็วขั้นเทพ"! จงเป็นสักขีพยานถึงพลังที่แท้จริงของนินจาแห่งอิคารุงะเสียเถิดขอรับ!


*ผัวะ ผัวะ ผัวะ!


เทเกอร์: ชั้น...สู้ไม่ทัน...

*ผัวะ ผัวะ ผัวะ!

บัง: เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่โลกของเราปลอดภัย! ข้าบอกไว้ก่อนแล้วกันนะว่า...ความยุติธรรมน่ะเป็นอมตะอย่างแรงงงงงงตลอด24ชั่วโมง!

วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!


ชั้นพยายามเอาเครื่องมือสื่อสารออกมา แต่ต้องใช้เวลาซักพักหนึ่งกว่าจะทำได้เพราะแขนของชั้นจะเสียหาย และทันทีที่ชั้นเปิดเครื่อง ชั้นก็รู้ทันทีว่าโคโคโนเอะกำลังตื่นเต้นกับอะไรบางอย่างมากๆ

โคโคโนเอะ: เอาล่ะเทเกอร์ นายจะขยับได้ทันทีที่ระบบซ่อมแซมตัวเองอัตโนมัติจัดการซ่อมนายเสร็จแล้ว นายรีบกลับมาซะดีกว่า
เทเกอร์: แล้วอุปกรณ์จับฮาคุเม็นที่เหลือล่ะ

โคโคโนเอะ: ช่างมันก่อนเหอะ ค้างไว้ก่อน ชั้นมีบางอย่างที่สำคัญกว่านั้น มากๆ

ชั้นไม่รู้ว่าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว แต่ชั้นก็ไม่มีทางเลือก ก็ร่างกายนี้เป็นของหล่อนไปแล้วนี่นะ

เทเกอร์: รับทราบ ชั้นจะกลับไปทันทีที่ระบบซ่อมแซมตัวเองเสร็จ

.
.
.
.
.


หลังจากการดวลกับบัง ชิชิงามิ โคโคโนเอะก็ปรับแต่งร่างกายของชั้นนิดหน่อยเมื่อสองสามวันก่อน หล่อนคิดว่าชั้นพร้อมแล้วสำหรับหน้าที่ ชั้นจึงถูกส่งตัวไปยังหมู่บ้านของเผ่ากาก้าเพื่อทำภารกิจใหม่...

???: หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ เจ้าหุ่นกระป๋อง!

ชั้นได้ยินเสียงนี้มาก่อน เสียงที่ชั้นหวังว่าจะไม่ได้ยินอีกเลยชาตินี้ แต่ชั้นก็กลับหลังหันไปเผชิญหน้ากับเขาจนได้

บัง: เอาล่ะ เจ้ากลับมาเพื่อโดนพลังอย่างแรงงงงงงของข้าอีกรอบงั้นรึ....!? ก็ได้ ข้า บัง ชิชิงามิ! จะนำความยุติธรรมกลับมาสู่โลกนี้อีกครั้งงงง!
เทเกอร์: ....ทำไมนายชอบด่วนสรุปทุกทีเลยวะ? ฟังก่อน-

บัง: ข้าจะไม่ฟังอะไรจากวายร้ายทั้งนั้น! เอาล่ะ ไม่มีความจำเป็นต้องออมมือแล้ว...

ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาา!!


เทเกอร์: ฟังก่อนซิโว้ยเฮ้ย!

บัง: ไปพูดกับเพดานโน่นซะ สาวน้อย! เพราะข้าคือท่านบัง ชิชิงามิ! ยอมจำนนเสียเถิด! เจ้าไม่มีทางทำลายความมุ่งมั่นอย่างแรงงงงงงงของข้าได้หรอกขอรับบบ!

ไม่อยากจะพูด แต่เจ้านี่พูดถูกว่ะ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าความสามารถในการต่อสู้ของเขาก้าวล้ำชั้นไปไกลแล้ว และถ้าชั้นไม่ป้องกันตัวเองล่ะก็ ชั้นแพ้อีกแน่ๆ....

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงของโคโคโนเอะก็ดังมาจากเครื่องมือสื่อสาร

โคโคโนเอะ:
ได้ยินชั้นไหมเทเกอร์? ถึงเวลาแล้วที่จะปลดปล่อยสวัสดิกะ...เอ๊ย! พลังที่แท้จริงของนาย!
เทเกอร์: พลังที่แท้จริง? ถ้าชั้นมีอะไรแบบนั้นตั้งแต่แรก ชั้นก็คงจะ...

โคโคโนเอะ: หึหึ ก็แค่ปุ่มเดียวเท่านั้น

 

*คลิก


คำพูดน่าสยองนั้นหลุดออกมาจากปากของหล่อนเพียงนิดเดียว ร่างกายของชั้นเริ่มส่องแสงสีทองประหลาด

เหมือนกับที่เจ้าบังเปล่งแสงไม่มีผิด
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด...

บัง: หืมมม! ย...อย่าบอกนะว่าเจ้าก็มี"โหมดซูเปอร์"กับเขาด้วยรึขอรับบบ?

ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ชั้นไม่คิดว่าโคโคโนเอะจะหยุดอยู่แค่"โหมดซูเปอร์"ธรรมดาๆแน่ๆ...ชั้นคิดว่าชั้นกำลังจะ...แปลงร่าง

บัง: ป...แปลกอย่างแรงงงงง!  เจ้าคือสัตว์ประหลาดเช่นนั้นหรือขอรับบบ?

อยากจะบอกว่าเข้าใจผิดโคตรๆ แต่ชั้นพูดออกมาไม่ได้

จู่ๆปีกก็ปรากฏออกมาจากที่ไหนไม่รู้แล้วติดเข้ากับกลางหลังชั้น
รู้สึกเหมือนเป็นของเล่นหลอกเด็กพิกลแฮะ....เอาเหอะ คงไม่แย่ไปกว่านี้แล้วล่ะมั้ง...
ชั้นหวังว่าจะเป็นงั้นนะ...

โคโคโนเอะ: ซูเปอร์โหมดอสูร: โกลเด้น เทเกอร์ มาแร้นนนนค่า!  จงตะลึงกับสุดยอดพลังที่แรงงงงงงงที่สุดในโลก!

 

 


 

ปากของชั้นขยับตามเสียงพูดของโคโคโนเอะที่เปล่งออกมา
ชั้นรู้อยู่หรอกนะว่าไม่ควรจะประหลาดใจ
หล่อนน่ะวางแผนนี้มาตั้งแต่แรกแล้วซินะ...ชั้น...รู้สึกเหมือนโดนหลอกใช้เลยว่ะ

โคโคโนเอะ:
เอาล่ะเจ้านินจา ได้เวลาลงทัณฑ์เจ้าแล้ว! ชั้นจะแสดงให้แกดูว่าอภิมหาอัครโคตรความเจ็บปวดอย่างแรงงงงงงมันเป็นยังไง!
บัง: อึ้ก! ข่มไปจนกว่าจะพอใจเถอะ! เจ้าหยุดความยุติธรรมอันแรงงงงงงงกล้าของข้ามิได้หรอก! ข้าจะทำให้เจ้าได้กินฝุ่นแน่ขอรับบบ!

เทเกอร์: ....ตามสบายเหอะ
บัง: ได้เวลาอย่างแรงแล้ว! ซูเปอร์-

โคโคโนเอะ: เงียบปากไปเลยไอ้ตูดหมึก!

 

*ตู้มมมมม!!!


แทนที่จะได้พูดชื่อท่าโจมตีงี่เง่าๆของเขา บังกลับต้องร้องโหยหวนเมื่อถูกชกกระเด็นแหวกอากาศออกไป หลังจากนั้นชั้นก็เพิ่งรู้ตัวว่าชั้นปล่อยหมัดใส่หน้าบากของเขาเต็มๆ รู้สึกผิดนิดหน่อยแฮะ...

บัง: อุโอ้ว! เจ้าคนขี้ขลาด! บังอาจมาโจมตีคู่ต่อสู้ที่กำลังเอ่ยนามของท่าไม้ตายได้อย่างไรกันขอรับบ!?

เขาไม่ชอบอย่างมากที่ถูกขัด แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้เรียนรู้จากประสบการณ์แล้ว ท่าโจมตีต่อไปของเขาประดังเข้ามาโดยที่ไม่ต้องพูดชื่อท่าก่อน เป็นผลดีต่อบังเองมาก
แต่เขาก็ยังโจมตีชั้นไม่โดนแฮะ

ชั้นอดสงสารเขาไม่ได้แฮะ แต่ตอนนี้ชั้นทำอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ
เพราะชั้นควบคุมร่างกายตัวเองยังไม่ได้เลย โคโคโนเอะต่างหาก
ชั้นจึงได้แต่บอกตัวเองว่านี่ไม่ใช่ความผิดของชั้น...

*ผัวะ ผัวะ ผัวะ!


โคโคโนเอะ:
เปล่าประโยชน์ๆๆๆ! แกไม่สามารถเจาะเกราะหนาขั้นเทพของชั้นได้หรอกน่า! เอาล่ะถึงตาพวกเราปล่อยท่าพิฆาตมั่งแล้ว!

โกลเด้น! (อภิ!)

เทเกอร์! (มหา!)

ซัน! (อสุนีบาต!)

ไชน์! (สุริยัน!)


ชั้นมองโดยที่ช่วยอะไรบังไม่ได้ขณะที่โคโคโนเอะใช้ร่างกายของชั้นสร้างลูกบอลพลังงานพลาสม่าขนาดมหึมา
....แต่ว่านะโคโคโนเอะ นี่มันชักจะเกินไปแล้วนะ ถ้าขืนยิงพลาดขึ้นมาล่ะก็ งานนี้...

โคโคโนเอะ: สปาร์คคคคคคคคคคคคคคคคคค!!!! (เทเกอออออออออออออออออร์!!!)

...เอาแล้วไง

บัง: ช้าอย่างแรงงงขอรับบ!

 

*ตู้มมมมม!!!


นัดนี้ต้องยกให้บัง เขาเร็วพอที่จะหลบลูกบอลพลาสม่าของโคโคโนเอะที่วิ่งเข้าใส่กำแพงของหมู่บ้านกาก้าอย่างรวดเร็ว
....ชิปหายล่ะ งานเข้าแล้ว

พลาสม่าทำให้เกิดรูขนาดใหญ่บนกำแพง และดูเหมือนว่าโครงสร้างตึกจะเสียหายไปด้วย กำแพงกำลังพังลงมา...
...ชั้นขอโทษนะ ชาวประชาแห่งเผ่ากาก้า นี่เป็นความผิดของโคโคโนเอะ

ชาวกาก้าA: อ..อ...อะไยนี่!? พระเจ้าพิโรธเหยอ!?
ชาวกาก้าB: กรี๊ด!! ใครพังกำแพงนี่!?
แมวน้อยA: แงงง! หนูกลัวววววววววว!
ชาวกาก้าC: ฟ้าจะถล่มแล้ว! หนีเร็วทุกคน!

หมู่บ้านทั้งหมดหายนะแทบจะในทันที งานเข้าสุดๆ งานเข้าอย่างแรง
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ชาวกาก้าได้คิดว่าชั้นเป็นยักษ์ใจร้ายแน่ๆ

โคโคโนเอะ: ไอ้นินจาสมองควายเอ๊ย! ถ้าแกยืดรับอกท่าโจมตีของชั้นไว้แบบลูกผู้ชายล่ะก็ หมู่บ้านนั่นก็ไม่ถล่มแบบนี้หรอก! เล่นสกปรกบัดซบแบบนินจาไม่มีผิด!
บัง: ฮ...เฮ้ย เป็นความผิดของข้างั้นรึ!?

เทเกอร์: เปล่าหรอก นายแค่ตกกระไดพลอยโจนเท่านั้นเอง นายก็แค่ซวย เราทั้งคู่ซวยบัดซบแหละวันนี้

โคโคโนเอะ: อย่าหลบลูกต่อไปนะเฟ้ย! หมู่บ้านรับอีกลูกไม่ไหวแล้วนะเฟ้ย!
บัง: ช่างบังอาจอย่างแรงงงงง! ต...แต่ไอ้แรงระเบิดนั่นสามารถทำลายทั้งหมู่บ้านได้...

บัง: ถ้าชั้นหลบการโจมตีครั้งต่อไปได้...งั้นหมู่บ้านก็จะ...! โอ้วววว! วีรบุรุษแห่งความยุติธรรมที่แท้จริงจะไม่มีวันหนีเอาตัวรอดโดยปล่อยให้ประชาชนผู้น่าสงสารต้องรับกรรมหรอกขอรับบบ!

ถ้านายเลิกคิดจะต่อสู้แล้วหนีไปตั้งแต่แรก ก็คงช่วยหมู่บ้านได้เหมือนกันแหละ
...ไม่ซิ ชั้นว่าเจ้านี่คงไม่มีทางคิดแผนอะไรที่ไม่เกี่ยวกับการตะบันหน้าออกแน่