BBC-Ragna

Ragna's Stories Part-5B-Fateful Showdown

posted on 27 Oct 2009 00:56 by neozkaho in BB01-Story, BBC-Ragna

[LOAD] แร๊กนา: การเผชิญหน้าแห่งโชคชะตา

 

 

ข้าขยับแขนขวาไม่ได้...

ข้ารู้สึกได้ว่ามันมีอะไรผิดปกติ...ความรู้สึกแปลกๆแบบนี้ เหมือนมีใครกำลังบีบคั้นหัวใจของข้า

แต่ก็ไม่นานหรอก ก่อนที่ข้าจะรู้ตัวว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่...
....ความหวาดกลัวไงล่ะ
มือของข้าโชกไปด้วยเหงื่อ

แร๊กนา:
เจ้านี่มันเป็นตัวอะไรกัน?

ข้ามองไปยังชายสวมหน้ากากคนนี้อีกครั้ง แล้วภาพที่ปรากฏต้องหน้าข้า...มันก็เริ่มแปลกๆ

แร๊กนา: ความรู้สึกนี้มันอะไรกันนะ...?

รู้สึก...คล้ายๆเดจาวู แต่ประหลาดกว่า
ทำยังไงความกลัวในชายผู้นี้ก็ไม่ยอมหายไป...
ทำไมข้าต้องกลัวไอ้เปรตนี่นักหนาวะเนี่ย?

แร๊กนา: อะไรน่ะ...คัมภีร์สีฟ้ากำลัง...? แม่งเอ๊ย! เงียบไปซะ!
ฮาคุเม็น: เวลาผ่านไปหลายปีมากเลยนะ ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่พวกเราพบกัน อสูรทมิฬ

แร๊กนา: เวลาผ่านไปหลายปี? พูดเรื่องอะไรของแกวะ? ข้าไม่เคยเห็นหน้าแกมาก่อนซะหน่อย
ฮาคุเม็น: เป็นอะไร? น้ำเสียงของแกกำลังสั่นครือ เจ้ากลัวอะไรอยู่?

แร๊กนา: ห...หุบปากเน่าๆของแกไปซะ...!
ฮาคุเม็น: ....ข้าขอชื่นชมและมอบความเคารพให้แก่เจ้า ชายผู้กล้ายืนประจัญหน้ากับข้า เอาล่ะเข้ามา...ข้าจะปิดฉากเรื่องทุกอย่างลงซะ

แร๊กนา: เอ็งคิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหนวะ!? เอ็งไม่ได้ปิดฉากเรื่องอะไรแน่ๆ!
ฮาคุเม็น: เจ้าคนเขลา...ข้าจะลบตัวตนของเจ้าให้หมดไปจากโลกใบนี้เอง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม 

 

ข้าคือความว่างเปล่าอันขาวโพลน ข้าคือเหล็กกล้าที่เยือกเย็น ข้าคือดาบแห่งความยุติธรรม

ด้วยคมดาบในมือของข้า ข้าจักล้างบาปทั้งปวงบนโลกใบนี้และชะล้างพวกมันในเปลวเพลิงแห่งการ
ทำลายล้าง

นามข้าคือฮาคุเม็น! จุดจบของเจ้าได้มาถึงแล้ว!


[BATTLE]

[RAGNA VS HAKUMEN]

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------------------------


[RAGNA VS HAKUMEN : LOSE]


แร๊กนา: อั๊กกกกก......ก...แก!!! ไอ้....!

*ฉัวะ!

แร๊กนา: เบ้าหลอมมันอยู่ตรงหน้าข้าแล้วแท้ๆ....ไม่ยอมให้แกมาหยุดข้า...ได้หรอก...

ฮาคุเม็น:
เราจักพบกันอีก สัตว์ร้ายแห่งราตรี....ณ อีกด้านหนึ่งของเขตแดน....ลาก่อน....

GAME OVER

 


------------------------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[RAGNA VS HAKUMEN : WIN]

แร๊กนา: เฮ้ยเดี๋ยว...อะไรกันวะ? ข้าว่าข้าเพิ่งป่นแกเป็นผงไปเมื่อตะกี้เองนะเฟ้ย...!
ฮาคุเม็น: เจ้าจะไม่มีวันเอาชนะข้าได้ ความพยายามที่จะเอาชนะข้าเป็นความพยายามที่โง่เขลา

แร๊กนา: มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีกวะเนี่ย!?
ฮาคุเม็น: จุดจบของเจ้าได้มาถึงแล้ว! อสูรแห่งราตรี!

อาจารย์ของข้าเคยเปรยไว้ครั้งหนึ่งว่านักดาบที่แท้จริงสามารถสับศัตรูของเขาจนขาดเป็นสองท่อน โดยที่ศัตรูผู้นั้นไม่แม้แต่จะรู้สึกถึงความเจ็บปวด...

ไม่อยากจะพูดนะ แต่ตอนนี้ข้าว่าข้าเข้าใจแล้วว่าคำพูดนั้นมันเป็นยังไง...

ข้าไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่าดาบของเจ้านี่ฝังลงไปในเนื้อของข้า...

*ปึ้ก!

แร๊กนา:
หืม?

ฮาคุเม็น: เจ้าแมวปีศาจ! อย่ามาก้าวก่ายการต่อสู้ของข้า!
จูเบย์: โทษทีนะสหายฮาคุเม็น แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาตายของเจ้าหนุ่มคนนี้

ฮาคุเม็น: เจ้าเป็นสหายเก่าที่ดีและนักรบที่มีเกียรติ แต่ข้าจะไม่ยอมเจ้าหรอก!
จูเบย์: โทษนะฮาคุเม็น แต่ข้าต้องทำสิ่งที่ข้าต้องทำ

ฮาคุเม็น: แกไม่เข้าใจรึว่าทำอะไรลงไป!? ข้าขอสาปแช่งพวกเจ้าทั้งหมด!



*ครืน ครืนน ครืนนน

*แว้บ!

แร๊กนา:
ท่าน...ท่านมาทำอะไรที่นี่...?

ข้าจำแมวตรงหน้าข้าที่ยืนด้วยขาหลังทั้งสองตัวนี้ได้ มันกำลังจ้องมองมาที่ข้า ข้ารู้ทันทีว่าเจ้าบ้านี่คือใคร...อาจารย์「จูเบย์」(Jubei) สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดบนโลกใบนี้

*ผัวะ!

แร๊กนา: โอ๊ย!
จูเบย์: โฮ่ โฮ่...แกคิดแบบนั้นกับคนที่เพิ่งช่วยชีวิตแกรึ? ขอบคุณซักคำจะดีกว่าไหมไอ้เด็กเหลือขอ? ถ้าไม่แสดงความเคารพต่ออาจารย์ซักนิดจะชักดิ้นชักงอตายรึไง?

แร๊กนา:
โทษทีจารย์...

*ผัวะ!

แร๊กนา:
แม่ม เลิกตบหัวข้าซะทีได้ไหม!
จูเบย์: ข้าน่าจะปล่อยให้เจ้านั่นสับแกไปซะให้รู้แล้วรู้รอด ฟังนะแร๊กนา...อย่าสำคัญผิดว่าพลังแห่งคัมภีร์สีฟ้าเป็นของแก

แร๊กนา: สำคัญผิด?
จูเบย์: แล้วพละกำลังของแกล่ะไอ้หนู? แกเคยพูดอะไรกับข้าไว้ในตอนนั้น? แกดูลำพองใจกับพลังที่มีจนมองข้ามสิ่งที่สำคัญไปซะแล้วนะ

แร๊กนา: ห่าซิ! ไอ้แมวบ้า! แกมาที่นี่เพื่อสั่งสอนข้าอีกรึไงหา!? ข้าใช้พลังของข้าเพื่อตัวเอง! แล้วมันผิดตรงไหนวะ!? ข้าจะไม่มีวันหยุดจนกว่าจะได้ถอนรากถอนโคนไลบราเรียมทั้งหมดหรอก!
จูเบย์: แร๊กนา...

แร๊กนา: ให้ตายเหอะ ยัยกระต่ายก็คนนึงแล้ว แล้วแกอีกคน...ทำไมพวกแกทั้งหมดถึงเอาแต่มากวนอารมณ์ข้าอยู่เรื่อยเลยวะ!? ไปให้พ้นๆหน้าซะทีเถอะ! แม่ม เซ็งอารมณ์ชิปหาย...!
จูเบย์: ...ข้าเข้าใจดีว่าทำไมแกถึงจงเกลียดจงชังมากขนาดนี้ ข้าถึงได้มาช่วยให้เจ้าคิดได้ไง แน่นอนข้าก็คิดว่านางก็กำลังทำสิ่งเดียวกันเพื่อเจ้า

แร๊กนา: ....
จูเบย์: ยังไม่ถึงเวลา ไอ้หนู... อย่าเพิ่งไปยุ่งกับประตูนรกบานนี้ แร๊กนา... ถึงเวลาเมื่อไหร่ หล่อนก็จะอยู่ที่นี่เอง

แร๊กนา: ไม่เข้าใจว่ะว่าพูดอะไร พูดเป็น"ภาษาผู้ ภาษาคน"หน่อยได้ไหม?
จูเบย์: โทษทีนะ แต่ข้าไม่ใช่คน

 
 
 
 
 
เวลาต่อมา...
 





ทาโอกาก้า: อุง้าว! อาหารฟรี! อาหารฟรี! วันนี้ดวงดีสุดๆเยย! เมี๊ยววววว เมี๊ยวววววว! เนื้อทั้งชิ้นแน่นแล้วก็ชุ่มฉ่ำดีจังเยย!
แร๊กนา: ....เอ่อ..แล้วข้ามานั่งอยู่ที่นี่ได้ไงวะเนี่ย? แม่ม...ไม่เข้าใจว่ะ

*กร้วมๆๆๆ

แร๊กนา: เฮ้ย!? ใครแม่มสวาปามอาหารไปหมดเลยวะ!? ทาโอซินะ!? หล่อนน่ะยัดห่ายัดเหวเยอะเกินไปแล้วนะว้อย! สวาปามทุกอย่างจนเกลี้ยงเกินไปแล้ว!
ทาโอกาก้า: เงียบน่า「คนดี」 อาหารน่ะมีไว้กินอย่างมีความสู๊ขความสุขนะ

แร๊กนา: ไม่ต้องมาสอนเฟ้ย!
ทาโอกาก้า: กินอาหารอาหย่อยๆ แล้วนายจะลืมเรื่องร้ายๆทั้งหมดเอง ลุงแมวเขาบอกหนูมา

แร๊กนา: เออ จะยังไงก็ช่างเหอะ...สั่งมาอีกชามเด๊ะ! แม่มถึงไหนถึงกันวะ ข้าก็จะฟาดให้เยอะที่สุดเท่าที่กระเพาะจะรับไหวเหมือนกัน! *แผล่บ* *กร้วม* *เอิ๊ก* ซาลาเปาลูกนี้ไม่เลวแฮะ...
ทาโอกาก้า: เข้าถึงแก่นแท้ของความอาหย่อยแล้วซินะ...!

แร๊กนา: โทษทีนะ แต่ข้าก็ชอบอาหารเหมือนกัน
ทาโอกาก้า: แง้ว นั่นมันคำพูดของหนูนะ「คนดี」 ไม่มีอะไรสุดยอดเท่าอาหารฟรีอีกแย้ว!

แร๊กนา: เออ จริงแท้ ไม่มีอะไรสุดยอดเท่า.......อะไรนะ? ทำไมข้ารู้สึกเหมือนเรากำลังคิดอะไรเหมือนๆกันเลยวะ?

*พรึ่บ

แร๊กนา: เอ่อ...แล้วไอ้ใบเสร็จค่าอาหารนี่มัน....ใครจ่ายครับผม?
ทาโอกาก้า: ลุงแมวบอกว่านายจะจ่ายงิ

แร๊กนา: เฮ้ยๆๆๆ อย่ามาตลกบริโภค ข้าไม่ได้ทำงานนะเฟ้ย! ไม่มีงานทำเห็นไหม! เข้าใจไหมวะ?
ทาโอกาก้า: 「ไม่มีงานทำ」คืออะไรเหยอ? อาหย่อยเป่าอ่ะ?

แร๊กนา: ไม่อร่อยเฟ้ย! เงี่ยหูฟังให้ดีนะทาโอ...ตอนนี้ข้าไม่มีตังค์ติดตัวซักเก๊ และเธอก็เหมือนกัน เข้าใจที่พูดไหม?
ทาโอกาก้า: หืม?
แร๊กนา: ไม่เข้าใจ...ซินะ?

พนักงาน: เอ่อ อั๊วไม่เข้าใจที่ลื้อเพิ่งพูกอ่า...

แร๊กนา: เอ่อ...ก็...อ่านะ...เข้าใจใช่มะ......










แร๊กนา: ชักดาบเร็วเข้าทาโอ!
ทาโอกาก้า: แง้ว! แต่ยังมีอาหารเหลืออยู่เยยอ่า!

แร๊กนา:
ถ้าไม่อยากไปกินขี้ไก่ในคุกเป็นอาหารทุกวันก็โกยซิว้อย! ไม่อยากคิดเลยพับผ่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกนั้นจับข้าได้...ไม่ขำนะเฟ้ย...
ทาโอกาก้า: