//Neoz Kaho's BlazBlog\\

[LOAD] ทาโอ: เจอกระต่ายประหลาด

 

ทาโอกาก้า: เหมียว...ไอ้อีกาขี้ขโมยหายไปแย้วอ่ะเหมียว...หิวจางเยย ไม่รู้จะทำไงแย้วอ่า...

ทาโอเดินไปตามถนนอย่างอ่อนแรงและผิดหวัง จนกระทั่งเธอพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในส่วนแปลกๆของเมืองที่เธอไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน

ทาโอกาก้า: แง้ว? ทาโออยู่ที่ไหนแล้วอ่ะเมี๊ยว? ลึกลับจังเยย

ทาโอกาก้ายืนอยู่ในสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบที่กำลังบานสะพรั่ง หล่อนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว คงเหลือไว้แต่ดวงจันทร์สีฟ้าที่กำลังส่องแสงอยู่บนฟากฟ้าอย่างเงียบๆ

ทาโอกาก้า: *หาววว*...เงียบสงบดีจังเยยอ่าเหมียว เงียบน่านอนสุดเยยอ่า...

ปราสาทหลังงามอยู่เบื้องหน้าทาโอโดยมีแสงจันทร์สาดส่องลงมาเกิดเป็นแสงที่นุ่มนวล ทาโอกาก้านอนขดตัวอยู่กลางสวนดอกไม้....เพราะแสงจันทร์ทำให้เธอรู้สึก...ง่วง...เหลือเกิน

.

.

.

.

.

 

ทาโอกาก้า: แง้ววววววววววววววว!! ค..ใครเหยียบหางทาโอง้าว!?
???: หืม?...อ่อ นึกว่าอะไร แมวจรจัดน่าสมเพชนี่เอง

 

เด็กสาวผู้มีผิวอันขาวซีดแต่สง่างามถือร่มคันใหญ่ยืนอยู่ต่อหน้าทาโอ สิ่งที่ลอยอยู่ข้างๆเธอคือสิ่งมีชีวิตตัวอ้วนจ้ำม่ำที่แลดูแล้วตัดกับความงามของหญิงผู้นี้เหลือเกิน

ทาโอกาก้า: แหงว...หางยังปวดอยู่เยยอ่าเมี๊ยว หางของทาโออ่ะอ่อนไหวแล้วก็บอบบางมากเยยนะ!? ขอโต้ดมาเดี๋ยวนี้เยยนะ!
เรเชล: เราน่ะรึ!? เจ้าคิดจะให้"เราผู้นี้"ขอโทษ? นาโกะ! กี! กำจัดเจ้าเดรัจฉานนี่ซะ!

นาโกะ: โอ้วบร๊ะเจ้าช่วย! จริงๆนะหนู หนูมาบุกรุกผิดบ้านแล้วล่ะ นี่ถ้าหนูบังอาจทิ้งกลิ่นไม่พึงประสงค์ไว้ล่ะก็ ชั้นจะทับหนูให้แบนเป็นกล้วยปิ้งซะ! รีบๆไปซะ ชิ่ว! ชิ่ว!

กี: เอ่อ....แล้วทำไมมาหลับอยู่แถวนี้อ่ะ...หนูแมว? แปลกจัง...ที่นี่ไม่น่าจะเข้ามาได้ง่ายๆนี่นา

ทาโอกาก้า: อ่า...เอ่อ...อ๊ะ รู้แย้ว! ทาโอกำลังไล่ตามโจรขโมยเนื้ออยู่อ่ะเมี๊ยว
เรเชล: กี! จงเลิกนิ่งดูดายเสียเดี๋ยวนี้! เราสั่งให้เจ้ากำจัดเจ้าเดรัจฉานแล้ว! จงปฏิบัติตาม ไม่เช่นนั้นเจ้าจะถูกลงโทษ!

ทาโอกาก้า: เหมียว...แค่คิดก็โมโหฉุดๆแย้วอ่ะเมี๊ยว! ทาโอหิวจะตายอยู่แย้ว นี่ยังจะโดนเหยียบหางอีกอ่ะ!

• ทาโอไม่มีทางยกโทษให้แน่ๆ! ได้กลายเป็นสนิมคาเล็บแน่!
• เอาซาลาเปาบินได้ตรงนั้นมาให้ไถ่โทษแทนแย้วกัน!

> ทาโอไม่มีทางยกโทษให้แน่ๆ! ได้กลายเป็นสนิมคาเล็บแน่!

 

ทาโอกาก้า: เมี๊ยวๆๆๆ...เข้ามาเยยเมี๊ยว!
เรเชล: อุเหม่! เจ้าช่างบังอาจยิ่งนักที่มาบุกรุกสวนของเรา! เจ้าทำให้เราหมดความอดทนแล้ว ชัดเจนเลยว่าเจ้าจะต้องถูกเรา....ดัดสันดาน

เด็กสาวชูมือของหล่อนขึ้น และทันใดนั้นท้องฟ้าเหนือหัวทาโอกาก้าก็แปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มและดูน่าสะพรึงกลัว

 

เรเชล: อสุนีบาตแห่งท้องนภา จงมาหาข้า!

 

ทาโอกาก้า: เมี๊ยวๆๆๆๆๆ!

เรเชล: อุ๊ยตาย...ดูเหมือนเจ้าจะสุกแบบเวลล์ดันมากไปหน่อย บางทีเราอาจจะทำเกินไปซักนิด...เราชอบแบบกึ่งดิบกึ่งสุกมีเดียมแรร์มากกว่านะ
นาโกะ: อืมมมมม...กลิ่นไหม้ๆแฮะ
กี: โอ้...แรงนะเนี่ย...น่าสงสารจัง

ทาโอกาก้า: *แค่ก แค่ก* *สะบัดตัว*

ทาโอกาก้า: เป็นนางมารร้ายที่ใจโหดสุดๆเยยอ่ะเมี๊ยว! ทำร้ายทาโอได้เลือดเย็นสุดๆเยย!

เรเชล: นาง...มารร้าย...?

กี: อ...องค์หญิง...?
นาโกะ: ก...โกรธอยู่รึขอรับ...?

เรเชล: หนอย ดูเหมือนว่าผัดเบาๆแบบเฟลมเบ้จะยังไม่พอดัดนิสัยเจ้า บางทีถ้าเราผัดไฟแรงๆแบบโซเต้อาจจะช่วยหุบปากโอหังๆของเจ้าได้!

[BATTLE]
[TAOKAKA VS RACHEL]

[TAOKAKA VS RACHEL : LOSE]

ทาโอกาก้า: แหงว ทาโอสู้เต็มที่ไม่ได้ถ้าทาโอหิวง่า...

*ตุ้บ

 

เรเชล: ทีใครกันล่ะตอนนี้? ฮึ่ม เจ้าช่างแลดู...ไม่พึงปราถนา ไม่เหมาะกับการจะเป็นอาหารเย็นของเราอย่างยิ่ง...วาลเคนไฮน์
วาลเคนไฮน์: มีอะไรให้รับใช้รึขรับ คุณหนูเรเชล?

เรเชล: กรุณากำจัดเจ้าสิ่งปรกนี้ให้เราด้วย
วาลเคนไฮน์: ตามแต่คุณหนูเรเชลจะพึงประสงค์ขรับ

ทันใดนั้นก็มีมือจับคอของทาโอกาก้า จากนั้นร่างของเธอจึงบินแหวกอากาศตรงดิ่งลงบนพื้น

*โครม!

 

 

 

ทาโอกาก้า: เมี๊ยวๆๆๆๆๆ!?
ร่าเริงกาก้า: อ๊ะ พี่ทาโอกลับมาแย้วเหยอ
จุดจุดกาก้า: ง้าว หน้าพี่ทาโอจมดินไปเยยอ่ะ ทุกคนมาช่วยกันดึงพี่ออกมาหน่อยจิ่!

พวกลูกแมว: เอ้า หนึ่ง ฉ่อง ฉั่มมมมมมม!!

*ปุ๊!

ทาโอกาก้า: แหงว? ทาโอกลับมาบ้านแย้วเหยอ เมี๊ยว?
ร่าเริงกาก้า:  พี่ทำงานเสร็จยังอ่ะ?
ทาโอกาก้า: งานที่ว่างานอาหย่อยๆรึเป่าอ่ะ?

ทาโอกาก้าจำอะไรไม่ได้เลยซักอย่าง...

พวกลูกแมว: สมแย้วที่เป็นพี่ทาโอ
ทาโอกาก้า: *หาว* ทาโอหิวแย้วอ่ะ เมี๊ยว ทาโอไปหาอะไยกินดีกั่ว เมี๊ยว...

ทาโอตัดสินใจแล้วว่าไม่ว่า"ภารกิจ"ที่ว่านั้นคืออะไร มันก็ไม่สำคัญเกินไปกว่าท้องที่กำลังร้องของหล่อนแน่ๆ ทาโอกาก้าตัดสินใจไปยังร้านอาหารของหมู่บ้าน

GAME OVER

 

[TAOKAKA VS RACHEL : WIN]

ทาโอกาก้า: ฮ่าๆๆๆ หนุกจังเยยอ่ะเมี๊ยว!
เรเชล: ...สนุกพอรึยัง? ถ้าพอก็รีบไปได้แล้ว

ทาโอกาก้า: ไปแหงแซะอยู่แย้วอ่ะเมี๊ยว!
เรเชล: วาลเคนไฮน์ เราประสงค์จะเปลี่ยนชุดและน้ำชาซักแก้ว
วาลเคนไฮน์: มีอะไรจะให้กระผมรับใช้รึขรับ คุณหนูเรเชล?



เรเชล: เจ้าเดรัจฉานนี่ทำให้เราหมดแรง จงไปเอาอาภรณ์ชุดใหม่มาให้...เดี๋ยวก่อน

บางอย่างบนพื้นทำให้เรเชลเกิดสนใจขึ้นมา สิ่งนั้นคือกระดาษที่มีภาพของชายหน้าตาชั่วร้ายอย่างมาก วาลเคนไฮน์หยิบกระดาษนั้นขึ้นมาแล้วส่งให้กับนายหญิง

เรเชล: เจ้ากำลังตามหาแร๊กนางั้นรึ?
ทาโอกาก้า: เหมียว? รว๊อกนา..รว๊อกนา...? อ๊ะใช่แย้ว ทาโอกำลังหาตัวอยู่อ่ะเมี๊ยว! นี่ๆคุณกระต่าย คุณกระต่ายรู้ไหมอ่ะว่ารว๊อกนาเป็งใครอ่ะ!? ถ้ารู้ช่วยบอกหน่อยจิ่ว่าอยู่ไหนอ่ะเมี๊ยว!

เรเชลไม่พูด แต่ชี้ไปทางตะวันออก

เรเชล: อาใช่ เราว่าเราเห็นเขาตรงโน้นนะ
นาโกะ: อ่า...นายหญิง ทางนั้นมัน...
ทาโอกาก้า: ทางนั้นเหยอ? ขอบคุณหยายเมี๊ยว!

*ตึ้กๆๆๆ

ทาโอกาก้า: เมี๊ยววววววววววววววววววววววววววววว....

*แว่บ

นาโกะ: อู้ว ตายจริง...นายหญิงเตะแมวนั่นโด่งกลับบ้านเก่าไปเลยขอรับกระผม
กี: อุว้าว ประทับใจอย่างแรงเลยคับองค์หญิง องค์หญิงแสนรู้สุดๆไปเลยคับ

เรเชล: เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ?
กี: ม..ไม่มีอะไรคับ!


เรเชล: การปฏิสัมพันธ์กับเจ้าสามัญชนนั่นช่างน่าเหน็ดเหนื่อยเสียจริงๆ แต่อย่างน้อยเจ้าสามัญชนพวกนี้ก็ให้ความบันเทิงกับเราได้ เอาล่ะวาลเคนไฮน์ กรุณานำน้ำชาและอาภรณ์ชุดใหม่ของเรามาด้วย
วาลเคนไฮน์: ตามแต่จะประสงค์ขรับคุณหนู

เรเชล: กี เจ้าจงวิ่งรอบสวนดอกไม้100รอบ
กี: เห? ทำไมอ่ะ?

เรเชล: เราเบื่อ เจ้าจะให้ความบันเทิงกับเรา
กี: ม่ายยยยยยยยยยยย! ไม่บันเทิงสำหรับผมอย่างแรงงงงงงง...!

[SAVE] ทาโอ: เจอคนใส่หมวก

============================================================

> เอาซาลาเปาบินได้ตรงนั้นมาให้ไถ่โทษแทนแย้วกัน!

ทาโอกาก้า: ความจริงแล้วทาโอสงสัยอย่างนึงอ่ะเมี๊ยว! ไอ้ตัวบินได้นุ่มๆ เนื้อแน่นตรงนั้น...มันน่าอาหย่อยจังเยยอ่ะเมี๊ยว
เรเชล: ซาลาเปา...? เจ้าหมายถึงสิ่งนี้รึ?

*แหยบ แหยบ

กี: อู๊ย! อย่าดึงแก้มผมจิ่ค๊าบองค์หญิง เจ็บอ่า! แก้มจะหลุดแย้วอ่ะ!
ทาโอกาก้า: อู้ววว! อันนั้นแหละเมี๊ยว! ทาโอหิวจะแย่อยู่แย้วอ่ะเมี๊ยว!

กี: ย..แย๊ก!! จะกินชั้นเหรอ!? ล้อกันเล่นแน่ๆ! ชั้นไม่ใช่ซาลาเปานะ!
ทาโอกาก้า: ทาโอจะเข้าไปล่ะน้า! นายนี่เป็นซาลาเปาที่วิ่งเร็วจังเยยอ่ะ! ทาโอไม่อยากเชื่อเยยว่าจะปล่อยให้หนีไปได้เมี๊ยว!

กี: องค์หญิงง้าบ! ช่วยย่วย! *แฮ่ก* *แฮ่ก* แว๊ก!
ทาโอกาก้า: เมี๊ยว! หนีไม่รอดล่ะทีนี้ เมี๊ยว!

นาโกะ: วะฮะฮ่าๆๆๆ นี่ชั้นเขาจนไส้จะไหลอยู่แล้วนะเนี่ย กี ถ้านายหนีต่อไปอีกซักพัก นายคงลดน้ำหนักได้หลายกิโลเลยล่ะ!
เรเชล: เราเห็นด้วยว่านี่เป็นการออกกำลังกายที่ดี ช่วงนี้เจ้าน่ะอ้วนขึ้นเยอะเลยนะกี บางทีถ้าเราปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปคงจะเป็นผลดีต่อเจ้า

กี: ทำไมถึงอยู่เฉยๆแล้วไม่ทำอะไรเลยอ่ะค๊าบ!? ผมจะถูกกินอยู่แล้วอ่า!
เรเชล: หืม...บางทีถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆน่าจะดีนะ...ปราสาทหลังนี้คงจะสงบสุขขึ้นเยอะเลยล่ะ...
กี: อะไรน้าาาาาาา!?

เรเชล: ...แต่ว่าเรายังอยากได้ข้ารับใช้มาทำงานบ้านอยู่ และเราก็ไม่ได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำเช่นนั้นด้วย
ทาโอกาก้า: รอก่อนจิ่ ซาลาเปาจ๋า!

เรเชล: คงต้องใช้เวลาเล็กน้อย เอาล่ะนาโกะ
นาโกะ: เอ๋? "เล็กน้อย"? เดี๋ยวซิ ทำไมองค์หญิงถึงหุบข้าน้อยล่ะขอรับ?

เรเชลหุบนาโกะในร่างของร่มแล้วทำท่าทางที่ดูสง่างามอย่างยิ่ง



เรเชล: หนึ่ง..สอง...

*โครม!

*แว่บ

ทาโอกาก้า: เมี๊ยววววววววววววววววววว!

กี: ฟิ้ว เกือบไปแล้ว ขอบพระคุณอย่างมากคับองค์หญิง!
เรเชล: อ้อ มิเป็นไรหรอก เราแค่ต้องการให้เจ้าตอบแทนความเมตตาของเราเป็นร้อย...ไม่ซิ ซักพันเท่า นั่นล่ะจึงจะเพียงพอ

กี: ล..ล้อกันเล่นชิมิคับ...?
นาโกะ: โอ๊วๆๆๆ...กีเป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด มิใช่ข้าน้อยนะขอรับ ที่สำคัญ...องค์หญิงไปเรียนรู้เทคนิคอันตรายเช่นนั้นมาจากไหนรึขอรับ? ข้าน้อยคิดว่าเจ้าแมวนั่นจะไม่มากวนเราอีกนานเลยล่ะขอรับ...

กี: แต่ชั้นเป็นห่วงเธอพอสมควรแฮะ...
นาโกะ: นายเป็นพวกมาโซกว่าชั้นอีกแฮะ... พวกเหยื่อที่สงสารผู้ล่านี่นะ...
เรเชล: เราไม่คิดหรอกว่าเจ้าแมวน้อยนั่นจะบาดเจ็บ



นาโกะ: เด็กคนนั้น....องค์หญิงรู้จักเธอมาก่อนรึขอรับ?
เรเชล: หึหึ...คงงั้น เอาล่ะเราเหน็ดเหนื่อยจากการเดินเล่นรอบๆปราสาทแล้ว พวกเรากลับปราสาทแล้วไปดื่มน้ำชากันดีกว่า

[SAVE] ทาโอ: การเผชิญหน้ากับมหันตภัยลึกลับ ตอนที่1