//Neoz Kaho's BlazBlog\\

[LOAD] แร๊กนา: ตื่นจากฝันร้าย

 

 

แร๊กนา: *แฮ่ก* *แฮ่ก* *แฮ่ก* *แฮ่ก* ให้ตายซิวะ...ฝันนี้อีกแล้ว อยากจะเลิกนึกถึงมันให้ได้จริง...พับผ่า

ข้ามองดูแขนขวาของข้าขณะที่ยกมันออกจากใบหน้าของข้า อืม..ดีไปที่แขนนี้มันเคลื่อนไหวได้ตามใจสั่ง......แม่งเอ๊ย

...เดี๋ยวซิ...ยัยนั่นมาทำอะไรอยู่ที่่นี่น่ะ?

เรเชล: หน้าซีดๆนะ แร๊กนา เจ้าฝันร้ายรึ?

ข้าหันไปหาเจ้าของเสียงเบื่อโลกนั่น สิ่งที่ข้าเห็นคือหญิงสาวตัวน้อยๆถือร่มประหลาดๆ มีริบบิ้นสองอันผูกผมเธอไว้ และนั่นทำให้หล่อนดูเหมือน...

แร๊กนา: ...ต้องการไรวะนังกระต่าย?
เรเชล: เจ้าครางตลอดเลยตอนหลับน่ะ เราเห็นแล้วอนาถจิตใจเสียเหลือเกินเลยปลุกเจ้าซะ เจ้าสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จักบุญคุณ
นาโกะ: ใช่แร้ว เจ้าควรจะขอบคุณท่านหญิงที่อุตส่าห์เสียเวลาอันมีค่าของท่าน...เพื่อตัวผู้ชั้นต่ำอย่างเจ้า
กี: แกติดหนี้คุณหนูเข้าซะแล้ว!

*เพียะ เพียะ!

นาโกะและกี: อู๊ย! เจ็บนะคร้าบ ท่านหญิง/คุณหนูอ่า!

ข้าไม่รู้หรอกนะว่าไอ้'สิ่งนั้น'ทั้งสองตัวเป็นเพื่อนหรือทาสยัยนั่นกันแน่ แต่ที่แน่ๆ มาพูดจาอ้อนตีนแบบนี้ ถ้าพวกมันไม่ไสหัวไปเร็วนี้ๆได้มีอาละวาดแน่

เรเชล: เจ้าสัตว์ร้ายผู้หายาก...ช่างเหมาะเจาะเสียจริงๆ เจ้าหลับนอนในที่ๆผู้อื่นเขาไม่นอนกันอย่างบนรถโมโนเรลนี่และเจ้าก็ดูเป็นคนที่น่าสนุกเสียจริงๆ สมบูรณ์แบบยิ่งนัก....กับความหยาบกระด้าง
แร๊กนา: หุบปาก! ถ้าข้าเป็นสัตว์หายาก แกมันก็โคตรสัตว์หายากแล้วว้อย นังแวมไพร์!

*โป๊ก!

แร๊กนา: โอ๊ย! จะเคาะทำหอยสังข์อะไรวะ...
เรเชล: ช่างเป็นสัตว์ร้ายที่ยโสโอหังอะไรเช่นนี้นะ... อ้อใช่ เราเพิ่งนึกได้ว่าเจ้ามีค่าหัวงามๆนี่นา? สงสัยจังนะว่ากะโหลกทั้งกะโหลกของเจ้าตอนนี้จะมีค่าขนาดไหนกันนะ?
แร๊กนา: ไม่ตลกนะโว้ยนังต่าย...

นาโกะ: นายหญิงขรับ เจ้าหมาน้อยมันเห่าอะไรบางอย่างล่ะ
กี: หมายิ่งอ่อนด๋อยแค่ไหนก็เห่าดังแค่นั้นล่ะคร้าบ
แร๊กนา: เงียบปากเน่าๆไปเลย ไอ้พวกของเล่นยัดนุ่น!!

เรเชล: ถ้าสามัญชนพวกนี้ยังทำให้เจ้ามีน้ำโหได้ เจ้าก็ยังต้องเรียนรู้อีกมากล่ะนะแร๊กนา
แร๊กนา: พอได้แล้วไอ้พวกบ้า! ตอนนี้ข้าโกรธจริงๆแล้วนะเฟ้ย! เดี๋ยวหล่อนได้ชิมส้งติงข้าแน่ เรเชล!
เรเชล: ทำได้ก็กรุณาด้วยนะคะ ขอลองซักตั้ง

[BATTLE]
[RAGNA VS RACHEL]

หากชนะด้วยท่าไม้ตายDistortion Drive:  ให้+1 DF Token

 

[RAGNA VS RACHEL : LOSE]

เรเชล: เป็นอะไรไปน่ะแร๊กนา? เราคิดว่าเจ้าจะทำให้เราอ้อนส้นเท้าเจ้าได้เสียอีก...

*แว้บ

วาลเคนไฮน์: คุณหนูเรเชลขรับ
เรเชล: โอ้ วาลเคนไฮน์ มาเก็บค่าหัวเจ้าสัตว์น่าสมเพชตัวนี้รึ?
วาลเคนไฮน์: มิบังอาจหรอกขรับคุณหนู กระผมแค่มาแจ้งว่าอาหารเช้าพร้อมแล้วขรับ ขอเชิญเดินทางไปยังห้องทานอาหารได้แล้วขรับ

เรเชล: ก็ได้ นาโกะ กี ถึงเวลาที่เราต้องไปแล้ว แล้วก็เลิกเล่นกับเจ้าโง่นั่นเสียที เราเกรงว่าความโง่ดักดานของเจ้านั่นมันจะติดต่อได้
แร๊กนา: ไปตายซะพวกเอ็ง...
เรเชล: ....น่าผิดหวังที่สุด

GAME OVER

 

[RAGNA VS RACHEL : WIN]

แร๊กนา: เฮ้ยนังต่าย! ...หวังว่าข้าจะไม่เห็นหล่อนเข้ามาจุ้นเรื่องของมนุษย์อีกนะเฟ้ย!!
เรเชล: โอ๊ย เราล่ะกลัวจังเลย

นาโกะ: อารมณ์เสียยังกับเด็กอนุบาล โตซะทีนะเจ้าเด็กโง่!
กี: เด็กโง่จริงๆด้วย
แร๊กนา: พวกแกแพ้นะว้อย! ยังจะมาพูดมากอีก!?

วาลเคนไฮน์: คุณหนูเรเชลขรับ
เรเชล: โอ้ วาลเคนไฮน์ มาเก็บค่าหัวเจ้าสัตว์น่าสมเพชตัวนี้รึ?

อะไรกันอีกวะ!? เหมือนมีไอ้บ้าที่ไหนใช้ดาบสับผ่าอากาศแล้วมีตาแก่หงำเหงือกในชุดทักซีโด้โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้...แต่ก็นะ ไม่มีอะไรน่าสนใจเท่านังกระต่ายบ้านั่นหรอก...

วาลเคนไฮน์: มิบังอาจหรอกขรับคุณหนู กระผมแค่มาแจ้งว่าอาหารเช้าพร้อมแล้วขรับ ขอเชิญเดินทางไปยังห้องทานอาหารได้แล้วขรับ
เรเชล: ต๊าย อาหารเช้าพร้อมแล้วงั้นหรือ?
วาลเคนไฮน์: กระผมขอถือวิสาสะบังอาจแนะนำว่าอย่าเข้าใกล้ชายชั้นต่ำเช่นเขาผู้นั้นดีกว่าขรับ...คุณหนูต้องคิดถึงสถานะของตนด้วยนะขรับ

แร๊กนา: ...ว่าไงนะไอ้แก่!?
วาลเคนไฮน์: ...กลับบ้านไปซะเจ้าหนู สายมากแล้ว

ไอ้เฒ่านั่นดูไม่ได้กลัวนังกระต่ายดำเลยซักนิด แต่สายตาที่มันจ้องข้ามันไม่ค่อยจะเป็นมิตรเอาซะเลย...

นาโกะ: ถูกต้องนะคร้าบ!
กี: ชั้นจะทำตามนะถ้าชั้นเป็นแก...

*เพียะ เพียะ!

นาโกะและกี: ตบผมทำไมคร้าบนายหญิง!?/มันเจ็บนะฮะนายหญิง!

เรเชล: วาลเคนไฮน์ เจ้าเตรียมอาหารเช้าอะไรไว้ให้เรา?
วาลเคนไฮน์: กระผมสามารถหาปลารสเลิศมาได้วันนี้ขรับ ซึ่งกระผมก็ขอถือวิสาสะปรุงเป็นอาหารประเภทโปเล่ และยังเตรียมไวแบรนท์ โพทาจไว้ด้วย เครื่องดื่มก็คือ...
เรเชล: เราไม่โปรดน้ำมะเขือเทศ
วาลเคนไฮน์: ...กระผมทราบเป็นอย่างดีขรับ คุณหนู
เรเชล : ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว นาโกะ กี ถึงเวลากลับแล้ว

 

แร๊กนา: เออแม่งกว่าจะถึง ไปที่ชอบๆแล้วไม่ต้องกลับมาอีกเลยนะเฟ้ย!
เรเชล: แต่ฉันสนุกเล็กน้อยนะ เราจะเจอกันอีกไหมนะ? คุณยมทูต?
วาลเคนไฮน์: พอได้แล้วล่ะเจ้าหนู แค่ชาติกำเนิดของเจ้าก็ทำให้เจ้าแปลกแยกเกินไปแล้วสำหรับโลกใบนี้ ข้าแนะนำให้เจ้าอยู่ห่างๆคุณหนูและคนอื่นๆไว้ดีกว่านะ

สรุปว่าไอ้พวกบ้านี่มันมาเพื่อแค่พูดเรื่องไร้สาระแล้วหนีไปงั้นเรอะ? ห่าเอ๊ย! พวกมันไปไหนกันแน่นะ? แต่ก็นะ ข้าไม่คิดหรอกว่าจะตามพวกมันไปได้ ถึงจะอยากตามไปก็เถอะ

แร๊กนา: สรุปว่าไอ้เฒ่านั่นมันตั้งใจจะสื่อว่าอะไรกันแน่วะ? แม่งเอ๊ย! เสียเวลาทำมาหากินชิปหาย...

แต่บ่นก็เท่านั้น ไม่มีใครมานั่งฟังหรอก...พูดไปสองไพเบี้ย

แต่ก็ยังดีว่ะที่การต่อสู้เมื่อกี้ให้โอกาสข้าได้ยืดเส้นยืดสายซักหน่อย...

แร๊กนา: ...บ้าเอ๊ย!

....เอาวะ โมโหไปก็เท่านั้น ได้เวลาเดินหน้าต่อแล้ว หลังจากที่หมอกจางลง ข้าก็เห็นที่หมายอยู่ไกลลิบๆ

แร๊กนา: นั่นคือนครชั้นฟ้าที่13 คางุทสึจิซินะ?

 

 

[SAVE] แร๊กนา: สู่ท่อระบายน้ำ