//Neoz Kaho's BlazBlog\\

เรื่องราวของแร๊กนา

「ยมทูตเดินดิน」

 

 

เปลวเพลิงยังคงลุกโชนต่อไป
ซากที่เหลืออยู่ของโบสถ์เล็กๆแห่งนี้กำลังถูกแผดเผาจนสิ้นซาก

น้องสาวของผมที่อยู่ในอ้อมแขนแทบจะไม่หายใจแล้ว
และน้องชายของผมก็ได้แต่ยืนฉีกยิ้มต่อหน้าผม

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
ไม่มีเวลาให้คิดเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทุกอย่างและทุกคนที่ผมรักได้ถูกพรากจากผมไปแล้ว

ทำไม...? ผมไม่เข้าใจ ทำไมถึงเกิดเรื่องบ้าๆแบบนี้ขึ้นได้?
จะทำยังไงดี? ผมจะทำอะไรได้ ผมน่าจะทำยังไงนะถึงจะหยุดเรื่องนี้ได้
ในตอนนี้ ผมทำอะไรไม่ได้เลย...

สุดท้ายผมก็ต้องกลับมาสู่โลกแห่งความจริงอันโหดร้าย
ชีวิตทั้งหมดถูกพรากไปจากผม และผมก็ไม่มีพลังใดๆเลยที่จะรักษามันไว้

และนั่น...คือครั้งที่ผมเรียนรู้ที่จะเกลียดทุกสิ่งทุกอย่าง...
 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

แร๊กนา: เฮ้อ....ให้ตายเหอะ

ผมนอนอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวนุ่มๆ มองไปยังท้องฟ้าสีคราม
แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านใบไม้บนต้นไม้ใหญ่ ก่อให้เกิดร่มเงารูปใบไม้รอยเรียงกัน
ข้างๆคือถังตักน้ำวางอยู่ใกล้ๆริมฝั่งแม่น้ำ

...จะนอนกลางวันซะเลยดีไหมนะ?

ผมปล่อยให้เปลือกตาค่อยๆปิดลง จนกระทั่งความทรงจำถึงพวกแม่ชีสุดโหดเข้ามาเตะหัวผมเข้าจังๆ

สรุปว่าปิดตาได้ไม่ถึงวินาทีเดียว ผมก็ต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง

แร๊กนา: ไม่อยากจะเชื่อเล้ยว่าพวกซิสเตอร์จะพยายามจับเวลาตอนไปตักน้ำเมื่อวันก่อน ถ้าว่างจับเวลาซะขนาดนั้นทำไมแม่มไม่มาตักเองซะเลยวะเนี่ย?

พูดก็พูดเถอะ ดูเหมือนว่าวันนี้เจ้านั่นเงียบกว่าปกติแฮะ

เจ้าหมอนั่นไม่สบายใจหรือว่าหมอนั่นจะเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนะ? หวังว่าคงเป็นอย่างหลังมากกว่านะ...

เร็วนี้ๆน้องสาวของพวกเราล้มป่วย ผมก็เลยไม่ได้ไปใช้เวลากับเขาคนนั้นมากเท่าที่ควร

แร๊กนา: สงสัยต้องแวะไปเล่นกับตานั่นตอนกลับถึงบ้านซะแล้ว!

<เสียงระเบิด>

!? เกิดอะไรขึ้นน่ะ...

<เสียงระเบิด>

บ...บ้าน่ะ!?

ผมทิ้งถังน้ำแล้วเริ่มออกวิ่งทันที

 

 

แร๊กนา: ฟ...ไฟไหม้!? บ..บ..บ...โบสถ์...กำลัง...เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย? แล้วทุกคนล่ะ..!?

โบสถ์กำลังไหม้ไฟ เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำทำให้กำแพงหลุดเป็นชิ้นๆ
ชายหนุ่มพยายามสงบสติอารมณ์แล้วเริ่มกวาดมองไปรอบๆ

เขามองเห็นร่างของคนๆหนึ่งบนพื้น น้องสาวของเขานั่นเอง
เด็กน้อยกระเสือกกระสนดิ้นรนวิ่งไปยังร่างอันบอบบางของน้องสาวคนนี้และกอดเธอไว้

แร๊กนา: เฮ้! เป็นอะไรรึเปล่า!? ลืมตาซิ!

น้องสาวของแร๊กนา: อ...อา...

แร๊กนา: ขอบคุณพระเจ้า...เธอยังไม่ตาย ให้ตายเหอะ ไอ้จินกับพวกยัยแก่แร้งทึ้งนั่นอยู่ไหนกันหมดวะ!? หอกหักเอ๊ย! มันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!?
จิน: พี่แร๊กนาฮะ...

น...นั่นจินใช่ไหม?
ผมเห็นเพียงแค่เงา แต่มองไม่เห็นหน้า

แร๊กนา: ...!? เฮ้ยจิน! แกเป็นอะไรรึเปล่า!? มันเกิดอะไรขึ้น!?
จิน: ฮะๆ...

รอยยิ้มน่าสะอิดสะเอียนปรากฏบนใบหน้าของน้องชายผม

แร๊กนา: หืม? โอ๊ก!

ฉัวะ!

ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ผมสังเกตุได้ว่ามีบางอย่างกลิ้งอยู่บนพื้น น้องชายของผมฉีกยิ้มอยู่กับที่ สิ่งที่อยู่บนพื้นดูประหลาด ความจริงแล้วมันดูเหมือนแค่ของเล่น

ภาพนั่นอยู่ในหัวผม แต่ผมยังคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร แต่คำตอบก็ค่อยๆเข้ามาในหัวผม...

แขนขวาผม...หายไปแล้ว
ผมเริ่มรู้สึกได้ รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดเกินทานทน
แต่นั่นไม่ใช่แค่ความรู้สึกเดียว ผมรู้สึกว่า..มันร้อน มันร้อนถึงขั้นแผดเผาเกินทานทน

แร๊กนา: อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!! แขน....แขนชั้น! อ๊ากกกกกก!!!!

???: โอ้ให้ตาย ดูเหมือนจะเจ็บไม่ใช่เลยนะ แร๊กกี้! เจ็บไหมเอ่ย? เจ็บใช่ไหม? แน่นอน มันต้องเจ็บเด้! ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!

ภาพเงาของชายที่อยู่ตรงหน้าค่อยๆชัดขึ้น

???: โฮะ...ดูเหมือนเลือดแกจะสาดไปทั่วเลยนะ นายจะตายซะแล้วเรอะพ่อหนุ่ม? คิดว่าจะตายแล้วรึไง?
แร๊กนา: ...จิน รับตัวซายะไปแล้วรีบหนีไปซะ...

ผมพยายามระงับความเจ็บปวดนานพอที่จะพ่นสิ่งที่ผมคิดว่าคงเป็นคำสั่งเสียออกมาได้

จิน: นี่..นี่เป็นความผิดของพี่ทั้งหมด...พี่ชาย...
แร๊กนา: แกว่าไง...นะ?
???: ชั้นก็อยากอยู่เล่นกับแกนะ แต่ดูเหมือนว่าเวลาสนุกจะหมดแล้วซิ! ให้ตายเถอะ น่าเสียดายจริงจริ๊ง! เอาเถอะฆ่ายัยแก่แร้งทึ้งนั่นคงไม่มีอะไรซีเรียสหรอกใช่ไหม?

แร๊กนา: ...แก...รอ...เดี๋ยว...ก่อน...ซิ...วะ.....
???: โฮ่...ตายล่ะพี่น้อง จะรีบเท่งทึงซะแล้วรึเนี่ย? ได้ยินชั้นรึเปล่าเนี่ย? เอาเถอะ สงสัยต้องไปแล้ว แต่ชั้นต้องเอาตัวพ่อหนุ่มคนนี้ไปด้วยนะ....
จิน: ลาก่อนฮะ...พี่ชาย

และนั่นคือความทรงจำทั้งหมดของวันนั้น

ผมตื่นขึ้นมาท่ามกลางห่าฝนที่เทลงมา...

 

 

แร๊กนา: ชั้น...ยังมีชีวิต...อยู่..?

ผมพยายามขยับตัว แต่ดูเหมือนว่าร่างกายของผมจะโดนพันธนาการไว้กับพื้น
ลำบากเหลือเกิน
ไหล่ของผมตรงแขนที่ขาดไปรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผาด้วยไฟนรก
บางอย่างลึกๆบอกผมว่าความเจ็บปวดที่รู้สึกมันก็แค่ภาพลวงตา

แร๊กนา: ...เออนั่นซินะ...แขนชั้นขาดไปแล้ว...นี่หว่า...

ผมยังลุกไม่ไหว
ผมทำได้แต่เพียงแค่มองไปยังซากปรักหักพังของโบสถ์

แร๊กนา: น...นั่นมัน...

เสียงของกล่องดนตรีของซายะอยู่ท่ามกลางซากโบสถ์...

แร๊กนา: ฮ...ฮ...ฮว้ากกกกกกกก!!!!!!!!!!

ทุกอย่างหายไปหมดแล้ว ทุกอย่างที่ผมรักถูกเปลวเพลิงพรากทิ้งไปหมดแล้ว
ร่างกายของผมตอนนี้ก็แค่ขยะ ผมทำได้แต่เพียงร้องออกมาด้วยความโมโห
ผมจึงได้แต่เพียงร้อง...

...จนกระทั่งสลบไปอีกครั้ง

[SAVE] แร๊กนา: ตื่นจากฝันร้าย