//Neoz Kaho's BlazBlog\\

สวัสดีปีใหม่2011คร้าบบบ!!!

 

ดองบล็อกกันข้ามปีทีเดียว

 

ปีนี้เรียนหนักขึ้น งานเทมาเป็นภูเขาเลย ปิดเทอมก็ช้า อร๊ากกกก สุดๆ

 

เลยไม่ว่างมาอัพเลย ให้ตายเถอะ จะทำเนื้อเรื่องเสร็จไหมเนี่ย อร๊ากกกกกกกก

 

ช่างมัน ปล่อยให้เรื่องไม่ดีผ่านไป เรื่องดีๆจงเข้ามา โฮะๆ

 

ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับปีกระต่ายนี้มากๆนะขอรับ

 

 

โนเอล: แล้ว...ฉันจะไปที่ไหนดีล่ะเนี่ย?

ฮาซามะ: ขออภัยคร้าบ คุณผู้หญิงคือร้อยโทโนเอล เวอร์มิลเลี่ยนใช่ไหมครับ?

 

โนเอล: ค..ค่ะ ดิฉันเองแหละค่ะ

ฮาซามะ: อา เยี่ยมเลย ในพื้นที่นี้ วิทยุผมมีแต่เสียงซ่าๆตลอด... ผมเลยมาคุยกับคุณตัวต่อตัวนี่แหละ ไม่งั้นก็ไม่ได้เรื่องได้ราวแน่ๆ

 

โนเอล: ข..ขอบคุณที่กรุณาค่ะ

ฮาซามะ: ผมชื่อฮาซามะ มาจากหน่วยข่าวกรองครับผม ผ.บ.สั่งให้ผมมารายงานสถานการณ์กับคุณ

 

โนเอล: ค..ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ...ยินดีที่ได้รู้จัก

ฮาซามะ: อย่างแรกเลย เรื่องภารกิจตามหาผู้พันคิซารางิ ทางกลาโหมกำลังติดตามเรื่องนี้อย่างใกล้ชิดและเก็บเป็นความลับสุดยอด

 

โนเอล: กำลังพยายามปิดเป็นความลับ ใช่ไหมคะ?

ฮาซามะ: ...ถูกครับ ก็เห็นๆกันอยู่ ถ้าเกิด'วีรบุรุษแห่งอิคารุงะ' ยังขัดคำสั่งได้ บ้านเมืองได้วุ่นวายแน่ๆ นอกจากนั้นนะครับ ทางNOLได้เลื่อนระดับเตือนภัยไประดับDแล้วในคางุทสึจิ แต่ถึงยังงั้นก็มีหลายกลุ่มคนที่แอบเข้ามาได้

 

ฮาซามะ: หนึ่งในกลุ่มคนพวกนั้นก็คือพวก'เขต7'....คงไม่จำเป็นต้องอธิบายนะครับว่าทางเราเกลียดขี้หน้าพวกนี้แค่ไหน ตอนนี้เราไม่รู้ว่าพวกเขามาทำอะไร แต่ที่แน่ๆคือยิ่งอยู่ยิ่งไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเรา...กรุณาระวังตัวด้วยนะครับ

โนเอล: ...คุณจะบอกว่าการหายตัวไปของผู้พันคิซารางิมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขต7เหรอคะ?

 

ฮาซามะ: ถูกต้องครับ...ก็เพราะเคยมีเรื่องที่อิคารุงะนี่แหละ แล้วก็อีกอย่างนึง มีศาลเตี้ยหลายคนแอบเข้ามาในเมืองนี้แล้วด้วย

โนเอล: ....ข้อมูลรั่วไหลซินะคะ...

 

ฮาซามะ: เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ ตอนนี้ทุกคนเลยรู้กันหมดแล้วว่า'ยมทูต'แร๊กนาปรากฏตัวในคางุทสึจิ นักล่าเงินรางวัลเลยรีบกรูเข้ามาหายังกับแร้งทึ้งศพ

 

ฮาซามะ: เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่พวกศาลเตี้ยจะอยากได้ค่าหัวของเจ้ายมทูตคนนี้ แต่บางทีพวกนี้ก็เป็นอุปสรรคต่อการทำงานของพวกเราเหมือนกัน...หลีกเลี่ยงพวกนี้ไว้นะครับ

โนเอล: รับทราบค่ะ

 

ฮาซามะ: แล้วก็....หืม...? นี่...เพื่อนคุณเหรอครับ?

โนเอล: ...'เพื่อน'? ใครเหรอคะ?

 

ฮาซามะ: เด็กหนุ่มที่กำลังมองมาทางเราน่ะครับ...ตรงโน้น

โนเอล: ตรงโน้น...ไหนเหรอคะ?

 

(คาร์ลปรากฏตัว)

 

คาร์ล: ....

 

โนเอล: เขาดู...คุ้นๆนะคะ...

คาร์ล: ไม่ได้เจอกันนานนะครับ รุ่นพี่โนเอล

 

โนเอล: เธอคือ...คาร์ลใช่ไหม? เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ? ฉันได้ข่าวว่าเธอออกจากสถาบันไปกลางคัน...แต่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

คาร์ล: ก็มีหลายเหตุผลอยู่นะครับ แต่ที่สำคัญกว่านั้น ผมหวังว่ารุ่นพี่จะแบ่งข้อมูลสำคัญให้ผมซักหน่อยได้ไหมครับ...

 

โนเอล: ฉันจะพยายามช่วยนะ อยากรู้อะไรเหรอ?

คาร์ล: ผมอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับแร๊กนา เดอะบลัดเอดจ์ครับ

 

โนเอล: เอ๊ะ?

คาร์ล: ตอนนี้ผมทำงานเป็นศาลเตี้ยครับและต้องการจะจับกุมตัวเขา ในเมื่อรุ่นพี่ทำงานให้กับNOL รุ่นพี่ก็น่าจะรู้เรื่องเกี่ยวกับเขา ไม่มากก็น้อยใช่ไหมครับ?

 

โนเอล: ข..ขอโทษนะจ๊ะคาร์ล...แต่นั่นเป็นข้อมูลลับจ้ะ ฉันคงบอกเธอไม่ได้หรอก...

คาร์ล: งั้นเหรอครับ...

 

โนเอล: อ๊ะเดี๋ยว! ถ้ามีเรื่องอื่นให้ช่วย-

คาร์ล: ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมว่าเรื่องนี้คงช่วยไม่ได้...

 

โนเอล: ขอโทษทีนะจ๊ะ

คาร์ล: ผมว่ารุ่นพี่คงช่วยอะไรผมมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ แต่รุ่นพี่บอกผมเรื่องของยมทูตคนนี้ไม่ได้

 

(คาร์ลตั้งท่ารบลอบโจมตีโนเอล)

 

ฮาซามะ: ร้อยโท! ระวังครับ!

โนเอล: เอ๋!?

 

(โนเอลหลบการโจมตีของคาร์ล)

 

คาร์ล: หลบได้แฮะ...ผมไม่ได้คิดเลยแฮะว่าจะมีใครมายุ่งเรื่องของเรานะฮะพี่

โนเอล: คาร์ล เธอ...เป็นอะไรไป...?

 

คาร์ล: ไม่เป็นอะไรหรอกครับ...ถ้ารุ่นพี่ไม่อยากพูด ผมคงต้อง'เกลี้ยกล่อม'รุ่นพี่อีกซักหน่อย พวกรุ่นพี่ก็ทำแบบเดียวกันในNOLไม่ใช่เหรอครับ?

โนเอล: ไม่นะ...

ฮาซามะ: ตายล่ะๆ ไม่ได้การแล้ว...ขออภัยด้วยนะครับ แต่พอดีเรื่องต่อยๆตีๆไม่ใช่งานถนัดผมน่ะ ผมขอตัวก่อนนะครับ

 

(ฮาซามะหลบฉากไป)

 

คาร์ล: ผมไม่อยากให้เรื่องต้องจบแบบนี้เลย...แต่ผมไม่มีทางเลือกมากนักหรอก จะลุยล่ะนะครับรุ่นพี่

 

[BATTLE]

[NOEL VS CARL]

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[NOEL VS CARL : LOSE]

 

คาร์ล: อึ้ก...

 

(โนเอลล้มลงกับพื้น)

 

คาร์ล: อ้าว...สลบไปซะแล้ว ยังไม่ทันได้ออกหมัดต็มที่เลยนะฮะพี่? งั้นแบบนี้ก็แปลว่า....

 

(คาร์ลยิ้มแสยะ)

 

คาร์ล: ....สงสัยผมคงต้องเค้นคำตอบคุณแทนซะแล้วล่ะฮะ

 

(ฮาซามะที่อยู่ห่างๆคาร์ลพูดขึ้น)

 

ฮาซามะ: ตายล่ะ แบบนี้ไม่ได้คาดไม่ได้คิดเลยนะเนี่ย...

 

คาร์ล: บอกผมมาหน่อยครับ...ทุกข้อมูลที่คุณรู้เกี่ยวกับแร๊กนา เดอะ บลัดเอดจ์

ฮาซามะ: ก็นะ ผมรู้เกี่ยวกับชายคนนั้นอยู่เยอะอยู่หรอกแต่... 

 

*ปัง (เสียงปืนลั่น)

 

คาร์ล: หืม!?

 

ฮาซามะ: ไว้เราเจอกันอีกที...ที่ไหนซักแห่งล่ะครับ

คาร์ล: อา...เขาหนีไปแล้วล่ะฮะ...แบบนี้ไม่ดีแล้วล่ะฮะพี่

 

โนเอล: อ..อา...

 

(ฉากมืดดำลง)

 

คาร์ล: พี่คิดว่าเธอจะยอมพูดไหมฮะ? หึหึ...ผมว่าผมนึกวิธีเปลี่ยนใจเธอได้หลายสิบวิธีเลยล่ะ...

 

GAME OVER

 

 

[NOEL VS CARL : WIN]

 

คาร์ล: รุ่นพี่เก่งกว่าที่ผมคาดมากเลยครับ...เกรงว่าผมคงต้องขอตัวก่อน

 

(คาร์ลหลบหนีไป)

 

โนเอล: คาร์ล เดี๋ยวก่อนซิ!

 

(ฮาซามะปรากฏตัวอีกครั้ง)

 

ฮาซามะ: ไม่จำเป็นต้องตามเขาไปหรอกครับ ตอนนี้คุณกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่

โนเอล: ต..แต่...

 

ฮาซามะ: ปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน นี่ไม่ใช่เวลาจะมาไล่จับเด็กนะครับ ตอนนี้เด็กคนนั้นเขาคงโดนครอบงำไปแล้วเรียบร้อย

โนเอล: โดนครอบงำเหรอคะ?

 

ฮาซามะ: หุ่นตัวที่อยู่กับเขาเมื่อซักครู่...น่าจะเป็นศาสตราวุธน็อกซ์ นิคทอเรส เหมือนกับอาวุธของคุณน่ะแหละครับ

โนเอล: ....

 

ฮาซามะ: และอาวุธตัวนั้นก็มีประสิทธิภาพในการขจัดความรู้สึกกลัวของผู้ใช้ แต่ก็ทำให้จิตใจต้องแบกรับภาระไปในเวลาเดียวกัน แต่ก็สมแล้วนะครับที่เป็นอาวุธที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงสงครามมืด หุ่นตัวนั้นคงกำลังกดอารมณ์ของเด็กคนนั้นไว้อยู่ เหลือไว้แค่ความกระหายการต่อสู้

โนเอล: นั่นแหละค่ะคือเหตุผลว่าทำไมฉันต้องหยุดเขา!

 

ฮาซามะ: ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าคุณมีภารกิจต้องทำให้สำเร็จ นอกจากนั้น...ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายด้วยที่จะปลดปล่อยผู้ใช้อาวุธน็อกซ์จากพันธะของมัน

โนเอล: ทำไมคุณรู้เกี่ยวกับน็อกซ์ นิคทอเรสเยอะจังคะ? ดิฉันนึกว่าข้อมูลพวกนั้นเป็นความลับซะอีก

 

ฮาซามะ: ....ก็...เราเป็นหน่วยข่าวกรองของไลบราเรียมนี่นา ที่สำคัญกว่านั้น กรุณารีบเดินทางไปยังสาขาNOLเถอะครับ

โนเอล: รีบไปศูนย์เหรอคะ? ทำไมคะ?

 

ฮาซามะ: ก็เพราะภารกิจนี้มันสำคัญและลับมากขนาดนั้นน่ะซิครับ เราคุยกันที่นี่ไม่ได้หรอก เดี๋ยวอีกซักพักผมจะตามไปนะครับ

โนเอล: รับทราบค่ะ...

 

(ฉากมืดลงไป)

 

ระหว่างที่ฉันเดินไปยังสำนักงาน จิตใจของฉันก็ย้อนไปถึงอดีต

 

สมัยที่ฉันยังเรียนอยู่ที่สถาบัน...

.

.

.

.

โนเอล: เอ่อ...รุ่นพี่คะ...?

จิน: ...มีธุระอะไร?

 

โนเอล: หนูจะวางเอกสารพวกนี้ไว้ตรงไหนดีคะ...?

จิน: จะวางไปไว้ตรงไหนก็ช่าง หรือต้องให้บอกอีกว่าจะวางยังไง?

 

โนเอล: ข..ขอภัยค่ะ...

 

(ทสึบากิออกมาแก้ตัวให้โนเอล)

 

ทสึบากิ: จิน อย่าว่าโนเอลนักซิ นี่เขากำลังพยายามช่วยเธออยู่นะ

 

(มาโคโตะโผล่ออกมา)

 

มาโคโตะ: จินนี่จิกโนเอลอยู่เรื่อยเลย ใช่มะ?

โนเอล: ไม่เป็นไรหรอก...ฉันผิดเอง อย่าคิดมากเลยนะทสึบากิ

 

(มีเด็กเดินมาหาทสึบากิ)

 

ทสึบากิ: มีอะไรเหรอจ๊ะ?

คาร์ล: อ..เอ่อ...ผมชื่อคาร์ล โคลเวอร์ครับ เป็นรุ่นน้อง อาจารย์บอกให้ผมมาที่สภานักเรียน เผื่อมีธุระให้ช่วยได้...

 

ทสึบากิ: ฉันชื่อทสึบากิ ยาโยยจ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคาร์ล ฉันได้ยินเรื่องของเธอมาจากอาจารย์แล้วล่ะ เธอสอบได้ที่1ของห้องเลยใช่ไหม?

คาร์ล: รุ่นพี่...ชมเกินไปแล้วครับ...

มาโคโตะ: ว้าย ตายแล้ว นี่เหรอคาร์ลที่เขาร่ำลือกันน่ะ? น่ารักสุดๆไปเลย! ขอจับหัวหน่อยได้ไหม? ได้ไหม? ได้ไหม?

 

 

คาร์ล: เอ...เอ่อ...คือว่าผม...ผม...

มาโคโตะ: ฮะๆๆๆหน้าแดงเลย น่าร๊ากกกก!

ทสึบากิ: แหม...มาโคโตะ หยุดเถอะน่า เดี๋ยวคาร์ลเขาโกรธนะ

 

จิน: เอ่อ...อะแฮ่ม ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ

มาโคโตะ: ค่า! ขออภัยค่า!

 

โนเอล: (หัวเราะ)

จิน: ....ขำอะไรมิทราบ?

 

โนเอล: ไม่มีอะไรหรอกค่ะ...แค่ดูเหมือนเธอสองคนจะดูสนุกมาก...

จิน: ....งั้นเหรอ? แปลกคน

 

(ฉากดำ)

 

ฉันคิดว่าวันวานนั้นจะคงอยู่ตลอดไป

 

ทุกคนช่างร่าเริง อบอุ่นและใจดี

แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าวันเก่าๆพวกนั้นจะกลายเป็นเพียงแค่ความสุขเพียงชั่วครู่ชั่วยาม

 

ถ้าเราโหยหาอดีต เราก็จะไม่มีวันเดินหน้าต่อไปยังอนาคตได้

ฉันใช้เวลานานเหลือเกินที่จะเรียนรู้ แต่มันคือความจริงที่โหดร้าย

 

นี่รึเปล่านะ คือสิ่งที่คนอื่นเรียกว่า"โตเป็นผู้ใหญ่"

....หรือว่าแค่"ยอมแพ้"ต่อกาลเวลา?

 

[SAVE] โนเอล: หน้าที่ของทหาร

เมื่อ...พวกเขาปรากฏตัวอีกครั้ง

ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร แต่บางอย่างบอกฉันว่าห้องนี้เป็นของพวกเขา
ฉันเลยพยายามพูดคุยกับพวกเขา

"ที่นี่ที่ไหนเหรอคะ?"

ฉันขยับปาก แต่ไม่มีเสียงออกมาเลย
ใบหน้าของพวกเขาดูมัวๆ ฉันนึกไม่ออกเลยว่าพวกเขาเป็นใคร

ฉันพยายามอยู่ถึงที่สุดที่จะตะโกนออกไป

"ฉันอยู่ที่ไหน?"
"ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"
"ฉัน...เป็นใคร...?"
"ได้โปรด....บอกฉันที..."

แต่พวกเขาไม่เคยได้ยินเสียงฉัน
พวกเขาไม่เคยได้ยินเลย...